Er zijn voor ons veel aanwijzingen dat reïncarnatie de werkelijkheid is.
De belangrijkste daarvan zijn:

Naar ons inzicht is het gehele universum één levend organisme
(dat dus groeit), waar wij een relatief zelfstandig deel van uitmaken.
Of wij ons dat nu bewust zijn of niet; wij maken altijd deel uit van
die éénheid.

Tijdens dit ervaringsleren maken wij veel dingen mee die wij goed
kunnen verwerken. Ze vormen samen onze kracht. Er zijn echter
ook gebeurtenissen die wij niet meteen kunnen verwerken. Ons
overlevingsmechanisme helpt ons dan, door op dat moment die
inhouden op te bergen in ons onderbewuste. Samen vormen deze
onze 'zwakte'. Deze elementen manifesteren zich als disfunctioneren
op lichamelijk, emotioneel, mentaal of spiritueel niveau. De
symptomen van die blokkades in het hier en nu vragen zelf om
aandacht voor nog overwerkte lee(r/f)stof en hebben dus betekenis.
Dergelijke bindingen met het verleden maken onvrij en belemmeren
zodoende het groeiproces naar meer bewustzijn. Tijdens deze reis
zijn dus allerlei onverwerktheden onbewust verknoopt en verkleefd
geraakt. Het verwijderen van deze hindernissen op ons pad,
maakt verdere groei weer eenvoudiger mogelijk, vooral
indien de basis van deze therapie inzicht is.

Wij gaan dus niet met cliënten naar de jeugd, het geboorteproces,
de baarmoedertijd, vorige levens of tussenbestaanservaringen als
toeristische trip, maar om therapeutisch te werken aan hindernissen
die het vrij hier-nu-leven in de weg staan.

Behalve onze eigen ervaringen uit ons huidige en onze vorige levens
wordt onze huidige persoonlijkheid ook bepaald door het genetische
materiaal dat we meekrijgen. Dit familiekarma beleven en bevrijden
behoort ook tot onze opgaven.
 

                      Persoonlijkheid bepalende actoren

                                                       Ü

Als groeien in bewustzijn ervaren de betekenis van ons bestaan hier
op aarde is, zijn wij dus gezond, indien wij groeien en is stagnatie in
de groei te definiëren als ziekte. Ziekte overkomt ons dan over het
algemeen niet zo maar, toevallig, door oorzaken van buiten (bacteriën,
enz.), maar door een verstoring van evenwicht in het groeiproces, of
door onvoldoende inzicht omtrent een gezonde leefwijze. Pas dan
krijgen ziekteverwekkers een kans. Zo is ziek zijn dus een signaal en
daarmee een hulp, een vriend, ook al zien we dat meestal niet zo.

In de heersende reguliere gezondheidszorg wordt helaas de mens als
eenheid te weinig gezien, waardoor vrijwel alleen zieke delen worden
waargenomen. De ziekte wordt dan gezien als een vijand. Om die te
bestrijden, gaat men zowel in de lichamelijke als in geestelijke
gezondheidszorg’ vooral over tot een inwendige chemische oorlogs-
voering. Daarmee is niet gezegd dat men daar niets bereikt heeft.
Vooral op het gebied diagnose en bij noodzakelijk snel ingrijpen in
acuut levensbedreigende situaties heeft men geweldig gepresteerd.
Ook de chirurgie heeft bijzonder verfijnde technieken ontwikkeld.
Maar dan gaat het toch vrijwel altijd om ingrijpen achteraf, waar
voorkomen beter was geweest.

      [Het is op zichzelf al typerend dat (onder invloed van het op
      winsten gerichte medisch / farmaceutisch complex) vrijwel
      geen (± 3%) onderzoeksgeld wordt uitgegeven aan preventie
      en dat de overheid dat goedkeurt.]

Verder zou het huidige leven niet tot elke prijs moeten worden
opgerekt. Lichamelijke dood hoort bij het leven. Wie een paar vorige
stervensprocessen bewust heeft doorleefd, weet dat ook dat zin heeft en
verliest mogelijk zijn angst voor de (eigenlijk niet bestaande) ‘dood’.
(Wat vaak blijft, is de angst voor de pijn die dat met zich mee kan
brengen.)  Mensen gaan dan vrijer, spontaner, met minder angst(en)
door het leven en krijgen meer interesse in de kwaliteit van het
bestaan. Zo is deze therapievorm ook een uitstekende stervens-
begeleiding, omdat zij mensen kan helpen te ontspannen in het proces
van overgaan.

Alles wat ons overkomt is o.i. dus onze eigen verantwoordelijkheid.
En dat is echt iets héél anders dan schuld.
Karma is dan geen voorbestemming, of boete, maar een herkansing.

In tegenstelling tot allerlei onzinliteratuur komen wij in onze sessies
zeer zelden beroemde personen (Cleopatra, Napoleon) tegen. Met
name priesteressen in het oude Egypte zijn elders zeer populair. Als
men zo’n al of niet echte ‘herinnering’ op een verkeerde manier
‘behandelt’, kan dan het volgende ontstaan. Een huisvrouw uit
Limburg, in een vorig leven ‘priesteres in Egypte’, die met haar
"therapeut" aan enige ‘side-seeing’ gedaan heeft, eist van haar
omgeving dat men haar anders gaat behandelen. Ze is immers
eigenlijk een priesteres. Zo heeft men iemand meer vastgeknoopt
aan het verleden. De bedoeling van therapie is echter om mensen
meer los te helpen komen van hun verleden.
Een achteruitkijkspiegel in een auto is een handig ding; het kan
zelfs levensreddend zijn, maar als men alleen nog in de
achteruitkijkspiegel gaapt, geeft dat aanrijdingen in het hier en nu.
De enkele keer dat zich wel een beroemdheid aandient, blijkt het
na enig doorprikken vrijwel altijd te gaan om iemand die zich
sterk met een ‘voorbeeld’ geïdentificeerd heeft. De meeste mensen
zijn, vroeger zo goed als nu, gewone burgers. Omdat wij meestal
vanuit een probleemgebied vanuit het nu vertrekken, komen we
doorgaans uit in het leven van mensen die op een of andere manier
het onderspit delven. (Soms gaan wij speciaal op zoek naar levens
die als zeer liefdevol of krachtig werden ervaren.)

De voorbeelden laten zien dat dit soort werken een specifieke
opleiding vereist, omdat je als therapeut cliënten in totaal verschillend
soort situaties en gebieden op de juiste wijze moet kunnen begeleiden.
Helaas kan iedere onvoldoende en/of niet specifiek geschoolde het
bordje "Reïncarnatietherapeut" op zijn deur spijkeren.
In Nederland zijn er o.i. twee gedegen opleidingen voor
Reïncarnatietherapeuten; de SRN-opleiding en de TASSO-opleiding.
Andere opleidingen zijn absoluut onvoldoende. Van de ongeveer 200
actieve reïncarnatietherapeuten in Nederland zijn er zo’n 160 lid van
de NVRT, waarvan er ± 140 zijn opgeleid door de SRN.  Er is één
serieuze beroepsvereniging voor dit vak; de NVRT
(Nederlandse Vereniging van ReïncarnatieTherapeuten).

Wij zouden graag zien, dat er meer samenwerking ontstaat tussen
het kwalitatieve uit de reguliere zorg en de alternatieve benaderingen.
Dat is in het belang van de cliënten individueel, maar o.i. ook van
maatschappelijk belang.
Helaas doet vrijwel de gehele reguliere zorg er vrijwel alles aan om
alternatieven het werken onmogelijk te maken.  Gelukkig komt er nu
langzaam een kentering op gang.  Een aantal leden van de VVTP
(Vereniging Voor Transpersoonlijke Therapie, bestaande uit een aantal
psychiaters en psychologen) heeft na een lezing een speciale training gevolgd
bij de 'School voor Reïncanratietherapie Nederland' en is daar razend
enthousiast over.

Trance is een heel natuurlijk verschijnsel, waarbij iemand een
verhoogde concentratie richt op een kleiner gebied, waardoor andere
zaken naar de achtergrond verdwijnen. Wanneer we een spannend
boek lezen, of opgaan in een film, zijn we in feite in trance.
Trance heeft een slechte naam gekregen door de twijfelachtige
praktijken van theaterhypnotiseurs die (geselecteerde) mensen wel
in diepe trance brengen, maar hen daar vaak slecht uit halen. Ook
hebben sensatiefilms, die niet gebaseerd zijn op wat werkelijk wel
en niet mogelijk is in trance veel mensen bang gemaakt.

Trancereizen is een oud middel om meer contact te maken met
verdrongen ervaringen of met andere bewustzijnstoestanden. In
onze praktijk gebruiken wij een lichte vorm, waarbij de cliënt zich
voortdurend bewust blijft van het hier en nu en ook steeds kan
ingrijpen en stoppen. In deze inzichtgerichte therapie gaat het er
nu net om dat de cliënt verbanden kan leggen tussen wat toen
ervaren is en dat wat nu geleefd wordt. Na afloop van een sessie
weet men dan ook precies welk traject is afgelegd.

Wij beginnen met een therapiegesprek van ± 2 uur, waarin wij
een aantal zaken in kaart brengen: aan welke problemen of
bewustzijnsgroei wil de cliënt werken, wat weet hij/zij daar al van,
hoe is daar al aan gewerkt, hoe worden blokkades ervaren, wat is
de algemene achtergrond, wat is bekend over de geboorte, welke
ziektegeschiedenissen zijn er, hoe is de familiegeschiedenis en hoe
functioneert iemand lichamelijk, emotioneel, mentaal en spiritueel ?
Verder moet duidelijk worden of cliënt en therapeut voldoende bij
elkaar passen om samen de diepte in te kunnen en of de thematiek
geschikt is voor onze manier van werken. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Daarna volgt een aantal sessies, die elk ook ongeveer 2 uur duren.
Na een sessie geven wij meestal oefeningen mee, omdat
verworvenheden een plaats moeten krijgen in het dagelijks leven.
Vooral het dagelijks oefenen werkt sterk. Wij hebben een voorkeur
voor 1 sessie per 2, 3, of 4 weken.  Gemiddeld zijn wij ± 8 tot 12
maal met een cliënt bezig. Wij dringen er op aan om alleen te
beginnen, indien men het ingezette proces ook echt wil afmaken,
omdat onafgemaakte (be)handelingen de kwaal kunnen verergeren.

Harm kan er niet tegen om aangeraakt te worden. Als zijn vrouw
hem wil knuffelen, raakt hij in paniek, voelt aandrang tien hoog
uit het raam te springen en voelt een stekende pijn op de borst.
De gedachte: "Nee, nu niet !" gaat dan door hem heen. Omdat
dat steeds gebeurt, is hun huwelijk in moeilijkheden.

Sessie 1. Inca-ritueel

Een groep twaalfjarige jongens in witte jurken, waarvan Harm er
één is, rent over een plein. Er omheen staan ernstig kijkende
mannen. ‘Harm’ valt op een gegeven moment in een rode ’smurrie’
(is een drug, die door de huid heen werkt). Het lot moest iemand
aanwijzen. Terwijl hij een vreemde wazige bewustzijnstoestand
binnenglijdt, wordt de rest van de jongens van het plein verwijderd.
De mannen naderen en één van hen roept: "Raak hem niet aan,
anders krijg jij het ook !" In verward bewustzijn concludeert hij
dat het voor anderen gevaarlijk is om hem aan te raken. Even later
wordt op een altaar zijn hart eruit gesneden (hevige pijn op de borst).

Sessie 2. MiddenEuropees

‘Hij’ leeft als vrouw alleen aan de rand van een bos. Zij ziet weinig
mensen en heeft alleen af en toe contact met de smid uit een dorp
op enige afstand. Op een gegeven moment is ze zwanger en krijgt
een zoon (was voor de mannelijke cliënt een zeer indringende
ervaring). Een dag later komt de smid op bezoek. Die heeft al een
vrouw met kinderen en ziet dit dus niet zitten. Hij vermoordt het
kind en wurgt daarna de moeder, die tijdens het sterven (zeer ingriffend
moment) roept: "Raak me niet aan !" (Dit aanraken leidt tot dood.)

Terwijl Harm’s moeder zwanger van hem is, weert ze herhaaldelijk
vader af. Die benadert haar steeds dronken voor sex. Zij gebruikt
dan de woorden: "Nee, nu niet !"  Harm neemt op basis van zijn
eigen al aanwezige overgevoeligheid rond het thema aanraking,
deze afweer van moeder over.  Zó wordt leren, dat aanraken ook
veilig kan zijn een thema voor zijn huidige leven.  Door het ontstane
inzicht rond oorzaken en gevolgen en het therapeutische werk bij
elk van de sessies, is de paniek en de pijn op de borst bij aanraking
verdwenen. De cliënt leerde langzaam maar zeker dat aanraken niet
alleen veilig, maar zélfs aangenaam kan zijn.

Lisa (28 j.) is bang voor alleen zijn en voor mannen. Ze heeft vaak
het gevoel achtervolgd te worden. Ze merkt op dat ze afstand houdt
t.o.v. haar vader. Ze is bijna altijd erg op haar hoede, hetgeen haar
erg beperkt in haar vrijheid en in het aangaan van sociale contacten.
Ze voelt zich vaak in de steek gelaten.

Sessie 1. Jagerscultuur

Als vrouw is ze alleen bij haar hut. Haar man is op jacht. Ze hoort
paarden aankomen en ziet wild uitziende mannen te paard. Ze
probeert weg te komen, maar wordt opgejaagd. Uiteindelijk wordt
ze omver gereden, meegesleurd, door een aantal mannen verkracht
en vervolgens gedood.

Sessie 2. Huidige leven.

Ze is 8 jaar en alleen in huis. Even later komt vader thuis, die haar
tegen zich aantrekt en daarbij hevig hijgt. De hele atmosfeer
beangstigt haar enorm. Vader doet zo raar en ze begrijpt niet wat
er gebeurt. Ze roept om moeder, die niet verschijnt. "Als ik ze
nodig heb, zijn ze er niet", denkt ze. Als vader ophoudt met
‘raar doen’, moet ze naar bed; alleen. [Deze sessie heeft haar hevig
geschokt; ze wist hier niets meer van en kan nu als volwassen
vrouw wel zien wat daar volgens haar gebeurd moet zijn. Het is
nog een hele kunst om haar te helpen emotioneel weer zo in
evenwicht te komen, dat ze naar huis kan.]

Sessie 3. Toeschouwerleven

Ze komt in een leven, waarin ze het aanvankelijk fijn heeft met
haar man. Geleidelijk aan wordt die man echter steeds ruwer.
Als hij op een gegeven moment hun dochtertje gaat misbruiken,
biedt ze eerst wel verzet, maar wordt dan zelf verkracht en
mishandeld. Na een aantal keren, biedt ze geen verzet meer.
Ze voelt zich verschrikkelijk machteloos. Na haar overlijden
rest een knagend schuldgevoel, omdat ze haar kind niet voldoende
heeft beschermd en trekt ze zelf de conclusie: "Hier moet ik voor
boeten.".

Sessie 4. Daderleven

Ze is nu een hij, een eenzame bediende. Hij betrapt in de kelder
een dievegge, die hij mishandelt en verkracht. Daaraan houdt hij
een knagend schuldgevoel over. Na zijn dood blijft ook hier het
idee over dat hij hiervoor zal moeten boeten.

Zo zijn alle symptomen aan bod gekomen. We hebben gewerkt
aan het loslaten van angsten en conclusies die zich hadden
vastgezet.  Ze begrijpt nu dat ze niet hoeft te boeten.
De verhouding met vader blijft een probleem; o.a. omdat hij
blijft ontkennen. Ze wordt vrijer en opener en geeft duidelijker
haar grenzen aan.

Frits bemerkt dat hij sinds een jaar of acht steeds dover wordt
aan de rechterkant. De arts die niets kon vinden, heeft hem
doorgestuurd naar een specialist, die ook geen oorzaak kan
ontdekken en hem naar huis stuurt met: "Het zal wel psychisch
zijn." Sindsdien is het probleem geleidelijk verergerd. Tijdens het
therapiegesprek schakelt hij van dit relaas plotseling over naar een
darmoperatie die hij negen jaar geleden onderging. Mijn intuïtie
zegt me dat ik daar moet zijn voor de wortel van dit probleem.

Sessie 1. Bewustzijnscomplicatie

In de sessie werken wij die narcose door. De cliënt ervaart
zichzelf als tegen het plafond hangend, terwijl onder hem zijn
lichaam, omring door doktoren en verpleegsters, op de
operatietafel ligt. Er gaat van alles fout. Ze dreigen de patiënt te
verliezen. Iemand wil hem al opgeven. Kortom is er behoorlijke
‘paniek’ Je kunt je wel voorstellen in wat voor verwarring de
geest van Frits moet verkeren. De uit-het-lichaam-ervaring op zich
is al erg vreemd en de sfeer in de operatiekamer maakt het er niet
beter op. Tenslotte wordt de professor (universiteitskliniek) er bij
gehaald. Deze is ontzettend kwaad, omdat er allerlei fouten zijn
gemaakt. Tijdens deze hele hectische toestand, maakt een kleine
man rechts van zijn lichaam een aantal malen opmerkingen als:
‘Dit is niet voor zijn oren bestemd.’ ‘Dit mag hij niet horen.’
In de bewustzijnscomplicatie waarin Frits zich bevindt, is zijn
rechteroor dit gaan vertalen in toenemende doofheid.  Nadat
Frits zijn boosheid t.o.v. ‘die kleine man’ heeft mogen uitleven,
hebben we een aantal technieken toegepast om het rechteroor
te reinigen van de ingegrifte ‘opdracht’. Hij bleek aan deze ene
sessie genoeg te hebben om ook rechts weer normaal te kunnen horen.
 

Peter hoort regelmatig stemmen die anderen niet horen. Hij is er
bang voor en behoorlijk in de war, vooral ook omdat één van de
stemmen wil, dat hij een einde aan zijn leven maakt. Hij is een
periode van zes maanden opgenomen geweest in een inrichting.
Daar kreeg hij onderdrukkende medicijnen en één maal per week
een gesprek van een half uur. Zo worden de stemmen wat minder
opdringerig, maar verdwijnen niet. Peter vertrok er met de
boodschap: "Hier is verder niets tegen te doen, blijf je tabletten
slikken." Nu, vier jaar met zeer veel drukte in zijn hoofd later, is
Peter het zat om door al die sufmakende middelen als een halve
zombie door het leven te gaan en komt bij ons. Er blijken bij Peter
diverse obsessoren te kleven. Vooral de ‘man’ die zijn dood wilde,
is erg hardnekkig. Het kostte bijna vier uur eer het hele clubje wilde
vertrekken. Na deze eerste sessie was Peter volledig uitgeput. In het
vervolg hebben we uitgezocht, waarom hij zoveel meedroeg. Het
bleek dat hij een aantal jaren geleden erg veel gedronken had en
dat hij zich in die periode ook erg eenzaam had gevoeld.

Bovendien had hij tien jaar geleden meegedaan aan een "spelletje"
‘geesten oproepen’. (Bij hem waren dus drie uitnodigingen voor
vreemde energie aanwezig. Daarna had het medicijngebruik het
probleem allen nog maar verergerd.) We hebben dus gewerkt aan
eenzaamheid. Verder hebben we zijn aura gereinigd van de vervuiling
die was ontstaan door drank- en medicijnmisbruik. Hoewel Peter nog
het nodige huiswerk te doen heeft, hoort hij geen stemmen meer.
Hij meldt: "Ik voel me wonderbaarlijk fit, alsof ik totaal nieuwe
energiebronnen heb aangeboord." De psychiater die hem ‘hielp’
reageerde op zijn plotselinge genezing met: "Dat is de nawerking
van mijn behandeling; je gelooft toch zeker zo’n kwakzalver met
spookverhalen niet." Ik vind zo’n reactie erg kleinzielig, maar
Peter kon er alleen maar om lachen. Nu gaat hij o.a. de moeilijke
weg om van zijn medicijnverslaving af te komen.
 

Karin heeft in haar huwelijk erg veel moeite om serieus genomen te
worden, vooral als ze met betrekking tot boosheid gehoord wil worden.

Karin is hier man. Door de pachtheer, waarmee hij zich in macht
erg identificeert, is hij er op uitgestuurd om mensen te ronselen
om voor hem te werken. Hij gaat naar een vreemde stam, ziet op
het veld vrouwen en kinderen en begint te schreeuwen: "Kom
werken voor de pachtheer." De mannen, die hij niet gezien had,
komen op het geschreeuw af, zien de rare vreemdeling en beginnen
met speren te gooien. Hij probeert weg te komen, krijgt een speer
in de rug en sterf, geschokt dat ze niet naar hem luisteren en hem
niet serieus nemen.

Sessie 2. Opstandeling

Karin is wederom een hij. Nu is hij lid van een groep die in opstand
komt, omdat men niet steeds meer af wil geven aan de grootgrond-
bezitter. De groep opstandelingen is samen op het dorpsplein, wat
verboden is. Plotseling komen de vertegenwoordigers van het gezag
te paard het plein op. Hij is het echt zo zat, dat hij openlijk in
opstand komt. Hij wordt meegenomen en in een heel kort ‘proces’
veroordeeld en ter dood gebracht. Hij sterft weer met het idee niet
gehoord en niet serieus genomen te worden.

[In de polariteit (aan de kant van de macht en die van de onmacht)
heeft hij dezelfde ingriffende doodservaring. Deze gedachten worden
een self-fulfilling-prophecy in haar huidige leven.]

Karin komt in "de sferen" (andere dimensie-ervaring). Dit betreft
een zeer fijnstoffelijk niveau. Ze is in een soort paradijselijke tuin,
heel vredevol, met prachtige bloemen en kleuren en een bijzondere
spirituele sfeer. De ‘mensen’ hebben telepathisch contact en
onderwijzen en vertellen elkaar omtrent hun kennis op allerlei
gebied. Er zijn veel ‘rassen’ vertegenwoordigd en iedereen
respecteert iedereen. Ze beseffen dat iedereen van onschatbare
waarde is. De cliënt gaat begrijpen dat zij al het vermogen bezit,
om met respect naar anderen toe en tegelijk naar zichzelf te
communiceren en dat dat opnieuw tot bloei kan komen. Haar
probleem had meer met vinden van de juiste vorm van
communicatie dan met kwaadheid en niet serieus genomen worden
te maken. Met dat huiswerk is ze nu bezig. Voor de cliënt was de
laatste sessie in het licht van de twee voorgaande een bijzondere,
diepe spirituele ervaring.
 

Marla (23j.) is sinds het einde van haar pubertijd steeds lustelozer
en zwaarmoediger geworden. Ze is verliefd op een jongeman die
haar ten huwelijk heeft gevraagd, maar daar is ze, zonder te
begrijpen waarom, ook erg bang voor. ’Daardoor’ stelt ze haar
antwoord steeds uit.

Ze ervaart zichzelf als een rijke jonge vrouw die wordt
uitgehuwelijkt. Omdat ze haar ‘verloofde’ helemaal niet ziet zitten,
weigert ze dit huwelijk. De enige uitweg is dan het klooster. Daar is
ze bijzonder ongelukkig, vooral omdat dit niet haar ‘levenswens’ is.
De ‘eindeloze’ sleur, waarin ze terecht komt, maakt haar moe en futloos.

Sessie 2. Wegkwijnen

Dit keer is ze als jonge burgervrouw verliefd op een jongeman van
rijke komaf. Ze onderhoudt met hem een stiekeme relatie. De vader
van deze jongeling gebruikt zijn invloed om haar gevangen te laten
nemen. Ze kwijnt dan langzaam weg in de gevangenis. Door de
slechte verzorging en het gebrek aan menselijk contact zakt ze weg
in een vage bewustzijnssliert, raakt bewusteloos en sterft, zonder
dat daar enig besef van is.

Beide sessies verklaren de onbewuste angst voor een huwelijk.
Het besef dat deze angst niet bij het huidige leven hoort, helpt haar
om deze los te laten. Daarnaast hebben beide sessies een, wat wij
noemen, hang-over-karakter (de sleur en tegenzin uit de eerste sessie
en het wegzinken in een wazige onbewustheid uit de tweede). Vooral
doordat ze volledig onbewust in het sterven wegglijdt, blijft de moeheid,
de uitzichtloosheid, de zinloosheid voortduren. Het heeft als het ware
nooit opgehouden. Exemplarisch is dat dit gevoel ongeveer op dezelfde
leeftijd opkomt, als waarop het begonnen is zich vast te zetten in
die vorige levens.
Dit soort sessies is stroperig en vermoeiend en vereist een totaal
ander soort begeleiding.  Het is vooral belangrijk dat het tot de cliënt
doordringt dat het daar, toen is opgehouden.

  [ Hier volgen veelgehoorde bezwaren tegen
  reïncarnatietherapie voorzien van enig commentaar. ]

Een aantal ervaringen tijdens het werken met reïncarnatietherapie
versterken op een bijzondere manier het weten dat we ‘gedragen
worden’. In de eerste plaats is dat het beleven van het bardo
(‘tussenbestaan’). Zeer veel cliënten verkennen in de loop van de
therapie deze ervaringswereld tussen twee belichaamde levens in.
Ze kunnen dan ervaren hoe we allemaal begeleid worden in onze
processen. Ook kunnen ze daar glimpen opvangen van de schitterende
werkelijkheid waar we allemaal naar toe groeien. In de tweede plaats
maken veel cliënten contact met gidsen, geleidegeesten. Anders dan
de entiteiten die ons uitputten (zie voorbeeld 4), zijn er ook hogere
bewustzijnen die ieder van ons bijstaan. Bewust zelf contact maken
met deze energieën, blijkt velen te helpen, om ook na de therapie de
communicatie daarmee te onderhouden. Dat heeft een zeer
groeibevorderend resultaat.

We weten dan dat we gesteund worden en dat het o.k. is,
dat we in ons groeiproces zijn waar we zijn.
Acceptatie van, sterker nog, houden van, onze huidige staat van zijn,
is één van de belangrijkste factoren die verdere groei mogelijk maakt.

Afhankelijk van de staat van bewustzijn die al ontwikkeld is, maken
we in het ‘tussenbestaan’ minder of meer bewust ‘keuzes’ voor onze
komende incarnatie. Echt zelf weten hoe dat was voor onze huidige
belichaming kan ons helpen onze actuele situatie makkelijker te
aanvaarden en ons er toe aanzetten ons leven een bewustere richting
te geven. Daarmee treden veel mensen uit het slachtoffer-bewustzijn
en gaan steeds meer beseffen dat ieder van ons hier is om iets unieks
neer te zetten en niet om andere te imiteren of om zich aan te passen
aan de massa. De prenatale fase en met name het geboorteproces
zelf zijn van groot belang voor de manier waarop we in ons leven
omgaan met onze leerwegen. Daarin worden vaak de thema’s en
de blokkades voor het komende leven aangezet. Daarmee is niet gezegd
dat alles in ons leven van te voren vaststaat. We houden de vrije keuze
over hoe we met onze leeropgaven omgaan. Daarom is het ook
bijzonder verhelderend om bewustzijn te brengen in deze levensstart,
hetgeen in vrijwel elk proces met onze cliënten gebeurt.