Van de alternatieve behandelaars eisen dat ze over medische
basiskennis beschikken, zonder daar overigens ook maar iets
van erkenning of vergoeding via ziektekostenverzekeraars tegenover
te stellen, gaat ten onrechte uit van de arrogante superioriteitswaan
van de reguliere benadering. Voorgaande alinea's maken mijns inziens
duidelijk genoeg dat er zelfs alle reden is om de reguliere aanpak
fragmentarisch te noemen.  Daarom is het m.i. ook niet terecht
om alternatieve benaderingen additief te noemen.
In de volgende alinea’s hoop ik duidelijk te maken
dat de betere alternatieven van een veel ruimer concept
van de werkelijkheid uitgaan en dat de reguliere materialistisch
bewustzijnsvernauwing daarbínnen hooguit een onderdeel bestrijkt.
Zolang regulier en alternatief niet minstens als gelijkwaardige
mogelijkheden naast elkaar gezet worden, weiger ik
mij een dergelijke ‘bijscholing’ te laten opdringen,
die bovendien voor mijn werk als transpersoonlijk therapeut
met als specialisatie reïncarnatietherapie nauwelijks
enige betekenis heeft.  Pas als werkers in de reguliere zorg
verplicht worden zich gedegen te verdiepen in de achtergronden
van alternatief werken, of als mij het werken op de huidige basis
helemaal onmogelijk wordt gemaakt,
zal ik zelf voor die ballaststudie zorgen.

De meeste ‘alternatieve’ geneeswijzen zijn gebaseerd op de idee,
dat de totaliteit meer is dan de som van de delen.  Voor het begrijpen
van het grote verband van die totaliteit is het natuurlijk noodzakelijk
de vele aspecten van de samenstellende delen goed te kennen.
Belangrijker echter is het die onderdelen niet te isoleren
en te beschouwen als onafhankelijke delen.  Zij moeten voortdurend
gezien worden vanuit hun samenhang met het geheel,
waarin de spirituele betekenis het belangrijkst is.

In deze benadering wordt gezondheid niet gezien als slechts
de afwezigheid van ziekteverschijnselen.  Gezondheid is dan
een graduele aanduiding.  Er bestaan graden van gezondheid,
die wordt gezien als een balans van fysieke, emotionele,
psychische, filosofische, sociale en spirituele aspecten van het leven.
Wanneer dat evenwicht verstoord is, is ziekte daarvan een gevolg.
Geen van de genoemde deelgebieden kan daarbij
worden geïsoleerd van de andere.

Zij gaan er van uit dat de oorzaak van ziekte vooral
in de mens zelf gezocht moet worden en in zijn relatie
met zijn omgeving.  De ziekte kan wel actueel worden
door uitwendige oorzaken (een bacil, een virus, enz.)
maar deze krijgen alleen kansen
door de al verstoorde evenwichtssituatie in het individu.
De belangrijkste factoren voor een goede gezondheid
liggen in de eerste plaats bij iemands manier van denken
en vervolgens bij zijn persoonlijke gewoontes ten aanzien van:
tevredenheid, bezorgdheid, kwaadheid, angst, verdriet,
vreugde, liefde, vriendschap, lichamelijk contact, beweging,
eten, drinken, opname van gehoors- en visuele indrukken,
druggebruik (incl. alcohol, medicijnen, koffie, suiker) en dergelijke.

Als dit juist is, moeten we dus de veronderstelling
dat we niets kunnen doen tegen organismen die ons zo maar
aanvallen, laten varen.  Dan moeten wij weer de verantwoordelijkheid
voor onze eigen gezondheid erkennen en wordt de rol van het individu
een actieve.  Daarom gaat hier logischerwijs veel aandacht
naar het voorkomen van ziekteverschijnselen.  De gezondheidszorg
is dan een zorgen voor gezonden i.p.v. ‘zorgen voor zieken’.
Opvoeden en onderrichten spelen daarom een belangrijke rol
in de behandeling.  Het is de taak van de geneeskundige
om de patiënt kennis bij te brengen en gereedschap aan te dragen,
waarmee deze zelf een positieve verandering tot stand kan brengen.
Dat kost wel tijd.  Bovendien zijn de natuurlijke geneesmiddelen
die zij voorschrijven trager dan de medicijnen van de allopaath.
Dit komt o.a. omdat die middelen meer inwerken op het geheel
en veelal bedoeld zijn om het eigen genezingsvermogen
van het organisme te stimuleren en ook dat vraagt wat meer tijd.
De resultaten zijn echter doorgaans beter en langduriger,
omdat ze fundamenteler zijn.

Alternatieve geneeswijzen zijn vaak zeker een verbetering
t.o.v. de gangbare medische methodes.  Zij vestigen opnieuw
de aandacht op de gehele mens in zijn omgeving,
doen een beroep op de verantwoordelijkheid van de mens zelf,
stimuleren diens eigen afweersysteem en helen met minder
of zonder allerlei bijwerkingen.  In het omgaan met de oorzaken
gaan zij vele stappen verder dan de allopathie.  Een extra probleem
dat veel alternatieve behandelaars ontmoeten, is
dat zij doorgaans werken met cliënten, die eerst al een heel circuit
van allopathische onderdrukking van symptomen hebben doorlopen,
waardoor enerzijds de oorspronkelijke signalen van disfunctioneren
versluierd zijn geraakt onder allerlei vervormende
afdekkingmechanismen en anderzijds er veel te veel tijd is verstreken
sinds die eerste signalen.  Daarmee zijn veel van deze ex-patiënten,
die met hun ziel onder hun arm als cliënt binnenstappen
al in een fase beland, waarin je de problematiek chronisch kunt noemen.
Ook daardoor zal er meer tijd nodig zijn voor helen.

Veel alternatieve benaderingen zijn er, in tegenstelling tot
de holistische aanpak, echter net als de allopathie op uit
om ‘ziekte’ te bestrijden.  Bovendien wordt ook
door erg veel alternatieve genezers de samenhang
met de spirituele achtergrond en daarmee met de zingeving
niet werkelijk in hun werk betrokken.

In de holistische benadering gaat men er van uit
dat het menselijk bestaan zinvol is, een doel heeft, nl.
groei in bewustwording door middel van ervaring.
In dat toenemende zelfbewustzijn, maakt het zelf
een aantal fasen door, waarin het zich identificeert
met verschillende zelfconcepten, die naarmate de reis vordert
steeds meer in omvang toenemen en meer inhoud, diepte, krijgen.
[ Zie ook de pagina 'Wie is "Ik" ?' ]
Een entiteit krijgt d.m.v. een aantal levenslessen
de gelegenheid zich te ontplooien. Wil/kan iemand
een bepaalde les niet leren, dan krijgt hij een aantal signalen
die zijn aandacht willen vestigen op de genegeerde lee(f/r)stof.
Door middel van ziekte (disharmonie) wordt dus aandacht gevraagd
voor de erachter liggende ‘onzichtbare’ processen.
Ook veel alternatieve geneeswijzen verzuimen ziekte
dankbaar te verwelkomen als hulpmiddelen in het groeiproces.
Pas daar waar de zingevende achtergrond
in het genezingsproces wordt betrokken,
mag van holistische gezondheidszorg worden gesproken.
Dat betekent ook dat men elke cliënt als een uniek geheel
moet benaderen, net zo uniek als een vingerafdruk.
Dan kun je cliënten dus niet meer snel in een hokje stoppen
of van een etiketje voorzien.  Dan begeleid je mensen
in plaats van ziekten te behandelen.  Bij die benadering
zal men niet, zoals nu gebruikelijk is, aan een zieke vragen:
"Wat hebt U ?",  maar  "Wat mankeert U ?"
Dat is dus precies het tegenovergestelde.  En inderdaad
mist een zieke iets; nl. in zijn bewustzijn.  Was dat niet het geval,
dan was hij al heel en hoefde niet geheeld te worden.

Deze opvatting sluit ook aan bij het holografische karakter
van de werkelijkheid (zie elders).  In het oor
vinden acupuncturisten de toestand van het hele organisme terug.
Aan de hand van het oog stellen iriscopisten hun diagnose.
Voetreflextherapeuten vinden het hele lichaam terug in de voeten.
Therapeuten voor Esogetische Kleurenpunctuur kunnen
aan de hand van drukmetingen aan de vingertoppen
hun diagnose stellen.  Maar ook het gegeven dat elke cel
alle informatie van het gehele organisme bevat, sluit daarbij aan.
Één van de oudste esoterische geschriften is van de hand van
Hermes Tresmegistos.  Hij stelt al dat elk deel het totale universum
weerspiegelt, hetgeen hij samenvatte in het begrip ‘pars-pro-toto’.

Zo’n benadering zal dus niet proberen om ziekte (of ‘dood’)
uit ons leven te verdrijven, omdat ze bij het leven horen.
[De hele krampachtigheid, waarmee mensen zich vastklampen
aan hun huidige lichamelijkheid, getuigt van een gebrek aan zicht
op deze zingevende realiteit.]  Holistische gezondheidszorg
zal de geboden gelegenheid dus aangrijpen
om het bewustzijn te vergroten, te ontdekken wat ontbreekt,
om zo het ziek zijn te ontgroeien.